Deridina strategija – dekonstrukcija, koju je on primenjivao na filozofske tekstove, je našla plodno tle i u ostalim književnim tumačenjima. Odbijajući da prihvati postojanje gotovih činjenica u jeziku, on je ovom metodom nastojao da pruži otpor svakom ustaljenom konačnom značenju u tekstu. Pošto je strukturalistička metoda težila opštem obrascu po kojem bi strukture značenja odgovarale nekom transindividualnom mentalnom sklopu, a po kojem bi se mogli proučavati svi kulturni sistemi a ne samo jezik, Derida je u njoj prepoznao tendencije koje je ispoljavala zapadna metafizika prisustva i filozofija značenja. Stara prećutna pretpostavka da se navodno u glasu ostvaruje veza između zvuka i smisla po kojoj se istina saznaje neposredno, jasno i razgovetno, u Deridinom čitanju tekstova izlazi na videlo. I zbog toga je dekonstrukcija pre svega samo delatnost čitanja koja izvodi konsekvence jednog teksta do kraja, bez pretenzije da postane još jedan "-izam", sa kojim će moći olako da se manipuliše tako što će mu se, kao terminu, naći pogodno mesto u nekoj određenoj metodi. Differance je termin-oruđe u Deridinoj slobodnoj igri dekonstrukcije, koji zbog pogrešne ortografije dovodi u zabunu u pogledu njenog značenja (kod nas je prevođen kao rAzlika, raz-lika). Ono gde se Derida slaže sa Sosirom jeste da jezik počiva na razlici (to je jedno od mogućih značenja ovog termina), ali se ne slaže da je konačno stvaranje značenja pojma ono čemu treba težiti, pa zato Derida predlaže odlaganje značenja (još jedno od mogućih značenja reči differance), ne bi li sam pojam uvek ostao sposoban za dopunjavanje.

Način na koji Derida primenjuje svoju dekonstrukciju prisutan je u njegovom čitanju Rusoa i Levi-Strosa. Možda je ovde zgodno naglasiti Ničeove misaone avanture (kao one s početka ovog teksta) koje nalazimo u ovoj Deridinoj dekonstrukciji. Naime, Niče, duboko razočaran u vladavinu razuma u filozofskoj tradiciji koju su nametnuli Sokrat i Platon, a koja za svoj cilj ima istinu, na neki način dekonstruiše filozofske tekstove svojih prethodnika, i nalazi da je dijalektička metoda stizanja do istine, zapravo prikrivena retorika – veština ubeđivanja. Zanimljivo je to što su se navodno retorikom bavili sofisti – Sokratovi sagovornici, koji na taj način nisu mogli otkriti istinu, jer navodno nisu poznavali dijalektiku. Ono što Niče čita je to, da je Sokrat zapravo najveći retoričar od svih, i da zbog toga trijumfuje u svakom Platonovom dijalogu, a da celokupna zapadna metafizika zapravo nije ništa drugo već prikrivena retorika. Za Ničeovo je čitanje karakteristično to što tumačenju teksta pristupa iznutra, tj. koristi glavne piščeve argumente da bi izvrnuo smisao koji on namerava tekstu da da. Takvo je i Deridino čitanje Rusoa u njegovoj knjizi O gramatologiji. Protivstavljujući prirodu i kulturu, Ruso ističe govor kao izvorno mesto jezika. Pismo je pokazatelj izveštačenosti i izopačenosti civilizacije sa kulturom na čelu, naspram prirodnog stanja ljudske dobrote. Isti dualizam se pokazuje i u Rusoovom tumačenju muzike gde ono što u jeziku predstavlja glas, u muzici predstavlja melodija, a gde je pismo ekvivalent harmoniji. Derida smatra da primat govora u odnosu na njegov opasni nadomjestak – pismo, Ruso u svom tekstu uopšte ne dokazuje, nego se trudi da jednom retorikom potvrdi staru tezu zapadne metafizike (ili mitologije) božijeg prisustva. "Bog jest ime i osnova onog što omogućava apsolutno čisto i apsolutno prisutno znanje o sebi. Beskonačno poimanje Boga drugi je naziv za Logos kao prisustvo po sebi, od Descartesa do Hegela, usprkos svim razlikama koje razdvajaju različita mjesta i trenutke u strukturi ovog doba. Logos dakle ne može biti beskonačan i prisutan po sebi, on može postati samonaklonost samo pomoću glasa, tj. poretka označitelja kojim se subjekt vraća u sebe izlazeći iz sebe, ne uzimajući izvan sebe označitelja kojeg izražava i kojim se istovremeno služi. Takvo je iskustvo – ili svijest – glasa: razumijevanje govora. Ono se doživljava kao isključenje pisma, tj. pozivajući se na "izvanjsko", "osjetilno", "prostorno" označitelja koji ukida prisustvo po sebi. U ovom dobu metafizike dakle, Rousseau je nedvojbeno jedini ili prvi redukciju pisma učinio temom ili sustavom čitavog doba." (Derida, 1976, str. 134.) Derida kod Rusoa prepoznaje sklonost ka fonocentrizmu, istu onu koju je našao i kod Sosira, a koja svoje poreklo nalazi u logocentrizmu – zapadnoj metafizici koja osećanje bitka određuje kao prisustvo. Dekonstrukcija se ogleda u načinu na koji Derida pokazuje nedovoljnost Rusoove retorike da pokaže zašto govor ima primat u odnosu na pismo, zašto je kultura samo dekadentni oblik prirodnog stanja, i na koji način nas je taj opasni nadomjestak otrgao od prirodne punoće bitka u našem govoru.