Možda je u nekoj meri savremenija Deridina dekonstrukcija Levi-Strosovog teksta, u kojem Levi-Stros primenjuje strukturalističku lingvističku metodu da bi dokazao da različitosti koje deluju na površini ljudskih kultura zapravo imaju isti obrazac ispod te površine tj. na apstraktnom nivou, a da je strukturalistička metoda primenljiva i u analizi mita, običaja, religije i kompletno celog kulturnog života bilo kog naroda. Tako on razvija vrstu antropologije – tzv. strukturalna antropologija, provodeći vreme u jednom plemenu koje se zove Nambikwara. Uživajući u lepoti čistote njihovog načina života Levi-Stros otkriva uzroke nasilja koji se pojavljuju u ovom plemenu. Za to je opet (kao i u Rusoovom opisu prirodnog stanja) krivo pismo kao vesnik civilizacije koja je njima strana. Levi-Stros tvrdi da nevinost ovog stanja narušavaju reakcije Nambikwara na pismo, koje se ogledaju u težnji ka političkoj moći i dominaciji. Konsekventnim strukturalizmom se da zaključiti da Levi-Stros u Nambikwarama vidi prirodno stanje bilo koje društvene zajednice, koja bi, da je samo uspela da izbegne civilizacijske zamke poput pisma, očuvala nevinost svog prirodnog stanja. Međutim, Derida je sumnjičav u pogledu logike ovog zaključivanja. On nalazi mesta na kojima sam Levi-Stros nije dosledan svom izvođenju zaključaka. Jedno od njih je slučaj kada Levi-Stros nabraja kako nasilje pisma sa sobom nosi klasifikacije i sistem imenovanja. Izgovoriti nečije lično ime unutar ovog plemena je strogo zabranjeno, pa kada vragolasta deca žele da krše pravila, ona etnologu otkrivaju imena svojih drugova. "Ono što pogađa zabranu jest čin koji ono što funkcionira naziva vlastitim imenom. A ovo funkcioniranje jest sama svijest. Vlastito ime, u običnom svjesnom značenju jest označavanje pripadnosti i lingvističko-društvena klasifikacija. Isticanje zabrane, velika igra objave i isticanje 'vlastitosti' ne sastoje se u otkrivanju vlastitih imena, nego se radi o podizanju zastora koji zakriva klasifikaciju i ovisnost u sistemu lingvističko društvenih razlika." (Ibid., str. 134.) Levi-Stros je imao nameru da dokaže kako pismo u prirodnoj plemenskoj svesti nema nikakvog mesta, ali Derida tzv. dekonstrukcijom dokazuje da ne samo što se pismo uvek već nalazi unutar jezičke strukture čak i u osvitu plemenske svesti, već i to da je sam Levi-Stros na to ukazao svojom neveštom retorikom.

Ono što se učinilo zgodnim nekim savremenim američkim književnim kritičarima (Dž. Hartman, Hilis Miler, De Man) jeste upravo Deridina dekonstrukcija, i oni su pomoću nje uvideli neograničenost broja mogućih tumačenja književnih dela – manje metodu a više slobodnu igru značenja, kako je to i sam Derida naglašavao. Naime, oni su se zalagali za slobodan stil kritičara koji ne bi bio okovan starim načelom izjednačavanja kritike i teorije sa ciljem da se otkrije određeni smisao književnog teksta. Ohrabreni zaključcima Deridine analize da nema strogih granica koje razdvajaju, kako filozofiju od književnosti, tako ni književnost od kritike – da su svi ovi "žanrovi" u prvom redu zapravo tekstovi koji omogućavaju nove tekstove itd. – kritičari, predstavnici dekonstrukcije su proširili kritički diskurs smatrajući dobrom kritikom onu koja sama sebi dozvoljava povremene izlete u književnost. Nema više podređene uloge književne kritike u odnosu na književno delo jer nema više traganja za transindividualnim zajedničkim sudom – ostaje samo delatnost pisanja. Jedan od najdoslednijih sledbenika dekonstrukcije je književni kritičar Pol de Man koji u potpunosti prihvata Deridino potiranje starih hijerarhija: odnos govor / pismo i odnos filozofija / književnost – ne postoji primat onog prvog u odnosu na ono drugo. U tom smislu ne postoji ni primat stvaralačkog u odnosu na kritički jezik. De Manova dekonstrukcija se sastoji u tome da pokaže kako su najsjajniji uvidi autora nekih književnih tekstova (ili tekstova o književnosti) često povezani sa nekom vrstom slepila njih samih (Blindness and Insight je naslov koji je dodelio svojoj zbirci eseja). Radi se o tome da, npr. književni kritičar, kada pokušava da "demistifikuje" jedan književni tekst da bi čitaocu otkrio organizovani poredak piščevih misli (sistem), on zapravo mistifikuje isti, tako što se trudi da otkrije "pravo značenje" teksta, koje u tekst sam unosi. "Kad moderni kritičari smatraju da demistifikuju književnost, u suštini tada književnost njih demistifikuje. Međutim, pošto se to nužno događa u obliku krize, oni su slepi za ono što se odigrava u njima samima. U trenutku kada tvrde da su se oslobodili književnosti, književnost je svuda oko njih; ono što oni nazivaju antropologijom, lingvistikom, psihoanalizom, nije ništa drugo nego književnost koja se ponovo pojavljuje kao glava hidre, upravo tamo gde se verovalo da je savladana." (De Man, 1975. str. 53.) De Man razlikuje dva načina čitanja književnog dela: jedno je naivno a drugo dekonstruktivističko čitanje. Na naivno čitanje on gleda kao na predaju bez otpora pred normativnim patosom ili etičkom prinudom, a dekonstruktivističko čitanje je kritičko razumevanje koje, kroz proces stalne samokritike dozvoljava značenju da se otvara, ali koje mu putem odlaganja nikad ne dozvoljava da se otvori. Ova argumentacija kao da samo naginje metafizici prisustva koja je po mišljenju dekonstruktivista utemeljena na retorici, ali po De Manu veština rečitosti, jednom otkrivena kao sveprisutna u književnosti, nikada i ne treba da napusti ovu oblast, nego u kritičkom razumevanju, kako ga on shvata, mora ostati otvorena. Niče je po njegovom mišljenju najveći među filozofima pošto je uvideo ovu povezanost teksta i retorike, i priznaje da se njome služi, a filozofija je tim slabija od književnosti ukoliko ovu vezu (a samim tim i način kojim se filozofija piše) ne uviđa. De Man naglašava značaj dvosmislenosti koja prati ne-kritičke tekstove, a sa kojom treba čitati i kritičke, pošto ih ovi sadrže. Njegova opaska da kritičari kazuju nešto što nemaju nameru da kažu zvuči, u najmanju ruku kao pomodarska ludorija ako se nema u vidu da De Man kritičkim tekstovima oduzima naučni karakter u tradicionalnom sistematskom i metodičnom smislu, a nudi novi – dekonstrukcijski, po kome kritičar može biti svestan da njegova tvrdnja može imati mnoga značenja. Možda je ovo malo čudna zamisao, ali dosledna dekonstrukcija koja se ne zatvara u teoriju, već otvara polje novog tumačenja ima veliki odjek, kako među kritičarima, tako i među kritičarima kritičara.